We rijden in een rustig tempo het dorp uit. Voetgangers hebben prioriteit. Mijn oma vertelde mij dat vroeger langs de weg allerlei borden stonden. Borden die de weg wezen, borden die aangaven waar je was, borden die vertelden hoe ver je nog moest en borden die zeiden wat je moest doen. Dat er lange palen langs de weg stonden die licht schenen op het wegdek. Dat je s’nachts de melkweg niet meer kon zien. Dat er hele generaties mensen waren die nog nooit echt donker hadden meegemaakt. Het lijkt me vreselijk. Het is moeilijk voor te stellen waarom je meer licht zou hebben dan strikt noodzakelijk is. Wanneer het donker is wordt de weg en het voetpad verlicht maar nooit meer dan nodig is. Wanneer het lastig is om zonder hulp iets te zien activeren we de benodigde vorm van kijkondersteuning. Dichte mist of harde regen – we kijken er gewoon doorheen. Net zoals het duister geen hindernissen meer geeft. Ondanks dat laatste geven de meeste van ons toch voorkeur aan de dag, we koesteren de zon maar ik zie dat veel van mijn vrienden toch overgaan op een nachtritme. Alsof de dag ze teveel zichtbaar maakt. Ik hou van beide en een wandeling in het donker, zonder zichtondersteuning maakt me rustig. Ik kijk graag omhoog naar de sterren.

Het is een stralende dag. We hebben het dorp verlaten en rijden door het platteland. Vroeger toen mensen nog vlees aten, een absoluut walgelijke gedachte, stonden hier grote schuren vol met koeien, varkens en kippen. Velden vol met een grassoort die mais genoemd werd, zodat al deze dieren gevoed konden worden. Ik durf rustig te stellen dat de mensheid de laatste 100 jaar een geweldige sprong vooruit heeft gemaakt. De schuren zijn niet meer. Veel grond die werd gebruikt voor deze walgelijke misdaad is teruggeven aan de natuur. Daartussen staan beschut opgesteld overdekte kassen van onbreekbaar glas. Ze doen me denken aan de algenboerderijen waar ik verantwoordelijk voor ben. Middelgrote complexen, de meeste zonder toe- of afvoerwegen. Transport naar maar vooral vanaf deze kassen gaat met transportdrones. Ik heb bij geschiedenis geleerd dat toen de drone net uitgevonden was, deze maar een minuut of 15 in de lucht kon blijven. Ja, er waren exemplaren die dat veel langer konden maar die waren heel erg duur, groot en werkten door de verbranding van zogenaamde fossiele brandstoffen. Toen eenmaal de hoog-efficiënte zonnecel ontwikkeld was en batterijcapaciteit met een factor 1000 verhoogd werd (de bekende Musk-omwenteling)  konden we veel transport door de lucht gaan doen in plaats van over de grond. De meeste drones zijn uitgerust met eigen zonnecellen maar dat is eigenlijk een noodvoorziening. Over het hele land staan overal oplaadpunten. En ondanks dat alles met elkaar verbonden is, is de stroomvoorziening van deze oplaadpunten vaak zelfvoorzienend. Het is in feite een grote batterij met zonnepanelen en een groot aantal aansluitpunten. Een normale transportdrone laadt zichzelf in ongeveer 45 seconden op. Het is altijd weer mooi om ze even aan te zien haken op het aansluitpunt. Rotors blijven draaien en na even stil gehangen te hebben gaan ze weer verder. Het opladen wordt “nesten” genoemd.

Ik geniet van de velden en bossen. Meanderende beken in het landschap. Prachtig dikke eiken in de velden. De weg op gelijke hoogte met de rest van het landschap maar wanneer je in het veld zou staan zie je niet dat het doorsneden wordt. Om de vier kilometer zijn de wegen ondertunneld door brede wild tunnels. Dat is kenmerkend voor dit gebied, op andere plekken in het land gaan de wegen de lucht in om ervoor te zorgen dat de natuur eronder vrij spel heeft. Het is een keuze die gemaakt moest worden. Wij stemden in meerderheid om het laag en onzichtbaar te houden. Althans, onze ouders. Nu we gereguleerd zijn is stemmen niet meer nodig. Het systeem kent onze wensen en voorkeuren. Wanneer er keuzes gemaakt moeten worden geeft het systeem per persoon waarschijnlijkheidspercentages aan. In alle gevallen slaan die altijd overtuigend door naar één van de keuzes. Je kan anders kiezen maar zo’n keuze is niet goed voor je tevredenheidsindex en helemaal niet voor je betrouwbaarheidsindex. Maar waarom zou je ook? Het systeem weet zoveel meer dan een individu. De meeste mensen die ik ken hebben autostem aanstaan. Ik niet, ik hou er van om toch even te kijken naar de opties die er zijn maar ook ik wijk nooit af.