Het is nu meer dan een half jaar geleden dat jij uit mijn leven verdween. Alle clichés over onmogelijke liefde waren op ons van toepassing. We verwonden elkaar, probeerden te genezen en trokken het dan weer open. Bloed kroop niet eerder zo erg daar waar het niet gaan kan. Liefde is niet rationeel. Voor jou genoeg alternatieven. Maar er passeert geen tijd zonder gedachte aan jou. De gesprekken en gedane beloftes hebben ons verbonden. In het moment waarop jij besloot ons uit elkaar te scheuren bleef een deel van mij bij jou achter. Mijn “houden van” deel, onzichtbaar volgt het jou. Het weet zijn weg terug niet te vinden. Er resteert slechts leegte.