Geen seks had je gezegd. Daar gingen we voor zorgen. Ik had er mee ingestemd en die instemming was oprecht. De virtuele seks die we hadden was geweldig geweest maar het voordeel van virtueel is dat je alle onhandigheden achterwege kan laten. Geen geklungel met schoenen, laarzen of andere kleding. Het condoom dat je zonder zorgen kan vergeten en nadenken over locatie is ook overbodig. Online kan je alles prima vinden, zit je nooit ergens naast en is alles precies zoals je het hebben wil. Neemt niet weg dat er sprake was van een grote wederzijdse aantrekkingskracht bij onze tweede echte ontmoeting maar, we waren volwassen mensen. Wanneer we afspreken dat er iets niet ging gebeuren dan ging dat niet gebeuren. Punt uit. Zo rolden wij.

Uit eten en dan muziek luisteren, de stad door. Je wilde me eerst eens rustig aan kunnen kijken tijdens het eten. Zien wat er overeind bleef van mijn online versie. Ik moest dat van jou ook maar eens doen want het beeld dat ik van je gevormd had kwam volgens jou zeker niet overeen met de werkelijkheid. Dat eten was gelijk al de eerste horde die genomen moest worden. De salade met knoflook vinaigrette was niet zo’n goed idee en achteraf had ik de in knoflook gemarineerde ossenhaaspuntjes beter ook niet kunnen nemen. Maar gelukkig had de kok rustig aan gedaan met de knoflook. Ondanks dat we op dagelijkse basis online echt alles al besproken hadden, was er tijdens het eten genoeg gespreksstof en verheugden we ons enorm op het vervolg van de avond. Genieten van het uitgaansleven, de mensen om ons heen en de muziek. De muziek die ons meer dan alles verbond. Heel misschien een voorzichtig dansje op een volle dansvloer.

Zoals afgesproken rekende jij voor ons af. Tegen mijn natuur maar ook dit was van te voren vastgelegd. Voor de buitenwereld waren wij vrienden onder elkaar en was het etentje een geleverde wederdienst.  Tijdens het afrekenen maakte ik dankbaar gebruik van de pepermuntjes bij de uitgang en vervloekte mezelf dat ik geen kauwgum had meegenomen. Ondanks dat we uren in het restaurant hadden gezeten, was het nog te vroeg om naar mijn stek te gaan maar het was een mooie nazomeravond en de stad gonsde van activiteit. Een wandeling langs de Waalkade en het nabijgelegen Valkhof leek me een prima idee.

Je had je casual gekleed. Dat betekende in jouw geval een strakke spijkerbroek met daarop een hemdje en blouse en lage laarzen. Je haar opgestoken waardoor je prachtige profiel nog beter zichtbaar werd. Je beugel-glimlach betoverend. De wijze waarop je me aankeek bij onze eerste ontmoeting had me doen smelten. Lichtjes in je staalblauwe ogen, levenslust. Het was nu niet anders.

Op de momenten dat je iets voor me loopt omdat je aandacht door iets getrokken wordt kan ik je achterkant bewonderen. Je bent ontzettend goed in klagen over dat zogenaamd lelijke hoofd van je maar je weet ook heel goed dat je figuur tot de top 2% van Nederland behoort. Niet dat ik het eens ben over dat hoofd. Ik kan er dagen naar kijken.

Innerlijk kreun ik, waarom had ik ook alweer gezegd dat geen seks prima was?  Ik probeer mijn gedachten te verzetten. Ik knijp mijn ogen even dicht en schreeuw in mezelf heel hard “NEE”. Ook nu botsten we regelmatig met onze schouders tegen elkaar aan. Gearmd lopen midden in een drukke stad was geen optie maar we voelen de onderlinge aantrekkingskracht. Nu we het Valkhof binnen gaan vinden onze handen elkaar. Ik knijp een keer zachtjes, jij beantwoord dat. We lopen richting het uitzichtpunt. Zoenen mocht had je gezegd. Hoewel ik niets liever wil vind ik dat een bijzonder risicovol uitgangspunt. Maar goed, volwassen mensen met een sterke wil. Dat zijn wij.

Nu we stil staan kijken we uit over de Waal en zien in de verte de lichtjes van Lent en de Waalbrug op rechts. Op onze weg hier naar toe zijn we nog maar weinig mensen tegengekomen op dit late tijdstip en we staan dan ook alleen van het uitzicht te genieten. We wijzen dingen in de verte aan. Dan draai ik je naar me toe. “Zoenen mocht?” Een week gevoel overvalt me wanneer je “ja, graag” zegt. Ik aarzel niet en kus voorzichtig je lippen. Trek je tegen me aan en kijk je zonder iets te zeggen lang in de ogen en zucht diep. Waarom zijn eenvoudige dingen soms zo complex?

Nu neem jij het initiatief. Woorden worden overbodig. Iets zegt me dat achter ons de weg terug zojuist is ingestort. Bruggen verbrand. Het deert ons niet.