Ik hou van mijn geboortegrond. Om onverklaarbare redenen voel ik me hier echt thuis. Toch geniet ik net zoveel van andere plekken in Europa. Het hyperloop netwerk is breed vertakt en laat me binnen enkele uren tot de verste uithoeken reizen. Op maximale snelheid is het 20 minuten reizen naar het dichtstbijzijnde opstappunt. Pods vertrekken om de vijf minuten. Auto’s parkeren voor de deur van het instappunt en rijden leeg weer door naar de centrale of direct door naar de volgende klant. Parijs, London binnen 20 minuten. Moskou in nog geen anderhalf. Eenmaal aangekomen staat de bestelde auto voor je klaar en uiteraard volgt je bagage vanzelf.

Maar vandaag heb ik gekozen voor mijn eigen achtertuin. Ik wilde lichte glooiing in het landschap en de auto rijdt nu langs de heuvelrug die het begin van het gebied markeert. Ik neem het landschap aandachtig in me op. Geologisch jonge formaties neergelegd tijdens de laatste ijstijd. Uitlopers van gletsjers die Europa tot hier bedekten. Je hoeft er maar naar te vragen en het systeem vertelt het je. Toch weten veel mensen het niet. Dat snap ik ook wel. Er is zoveel dat je kan vragen en ik begrijp best dat de voorkeur van anderen ergens anders ligt. Meer aanbod, zowel goed als slecht maakt niet dat mensen automatisch meer goede dingen gaan consumeren. In tegendeel.

Er schijnt hier in 100 jaar niet heel veel veranderd te zijn. Vroeger liep er een spoorbaan langs de heuvelrug. De rechte lijn in het landschap laat zien waar hij gelopen heeft. Treinen rijden er al lang niet meer. Individueel transport is er voor iedereen. De auto slaat rechtsaf de beboste heuvels in. De huizen langs de weg zijn oud. Van eind 19e eeuw tot vroeg 21e eeuw. Uiteraard allemaal wel gemoderniseerd. Van binnen is dat het meest zichtbaar. Van buiten vooral onzichtbaar. Alle daken wekken elektriciteit op, het overschot opgeslagen in een batterij. Zelfs op bewolkte dagen is er een ruim overschot. Een opgeladen batterij kan een huis weken voorzien in zijn energiebehoefte. Vaak zijn huizen in een buurt ook op elkaar aangesloten. Als er eens iemand is met een defecte batterij dan neemt de rest het over. Zit je heel erg buitenaf dan is de dubbele batterij ook een veel gebruikte optie. Het is fascinerend om te zien dat we vroeger allerlei manieren hadden om elektriciteit op te wekken en dat nu zonne-energie als enige is overgebleven. Nagenoeg onzichtbaar en in overvloed beschikbaar.

We komen aan op de bestemming. Ik stap uit en pak mijn rugzak. De auto vertrekt in de richting waaruit we zijn gekomen. Mijn rugzak is er een van het ouderwetse soort. Eigenlijk heeft iedereen meereizende koffers. Die hoef je zelf niet te tillen en eigenlijk kan je vergeten dat ze met je meereizen. Maar ik vind het leuk om zelf iets te dragen op mijn rug hoewel er niet veel in zit. Waarom zou ik ook. Krijg ik honger of heb ik iets anders nodig dan kan ik het gewoon laten bezorgen. De aanvliegtijd van eten is op deze plek normaliter iets minder dan 10 minuten. Andere spullen zijn er meestal binnen 20 minuten. Bij de meeste spullen betaal je voor gebruik. Eenmaal gebruikt wordt het ook automatisch weer opgehaald. Toch hou ik er van om dingen te hebben die van mezelf zijn. Mijn zakmes bijvoorbeeld.

De auto heeft me afgezet bij een mooi wandelpad. Insecten zoemen, vogels fluiten. De wind waait licht. Ik ruik de geuren van de zomer. Blauwe bloemen tussen het gras. Links en rechts eerst weilanden en dan de bosrand. Ik besluit zonder plan te gaan lopen, kijken waar mijn benen mij brengen. Geen andere mensen in zicht, dat is goed.