De schemering valt vroeg. Voor mijn gevoel is het al rond tien uur maar wanneer ik op mijn telefoon kijk zie ik dat het nog maar net acht uur is geweest. De zon schijnt maar is achter het huis verdwenen. Wanneer ik even geduld heb zal hij zo rechts naast het dak weer verschijnen. Het is eind augustus en de zomer loopt op zijn eind. De herfst is er nog niet maar rijpe gevallen appels onder de boom, de laatste knoppen van de teunisbloem die bloeien, door slakken aangevreten bladeren en overal spinnen. Alles kondigt verandering aan, de tijd van het grote sterven is begonnen.

Daar waar het binnen nog steeds benauwd is, is het buiten nu aangenaam. Het drukkende warme weer van de afgelopen dagen heeft plaatsgemaakt voor een aangename kamertemperatuur in de buitenlucht. Over een week breekt het weekend van 11 september aan. Ik denk aan het Kronenburgpark, het bankje en Wuthering Heights. De film die we samen zouden gaan kijken in het park maar waar het nooit van gekomen is. We maakten samen een betere film.