Ik was een charmeur, een allemansvriend. Snel verliefd en makkelijk met complimenten. Niet iemand waar je snel je hart aan geeft want je wist dat ik teveel hart had om de enige te zijn. Ja, misschien voor even maar je voelde dat het tijdelijk zou zijn.

Daarom had ik ingezet op vriendschap. Bij je in de buurt zijn, samen dansen en praten. De uitnodiging om samen een ijsje te gaan eten sloeg je af. Bovendien was je verliefd op een ander. De kunstenaar. Hij schilderde voor zijn brood, niet succesvol. Nooit geld altijd bietsen bij een ander. Elk weekend een andere vrouw in zijn bed. Toch had je de hoop dat hij van jou zou worden, dat je hem je grootste gift zou geven en dat het dan goed zou komen. Ik wist wel beter maar probeerde het niet uit je hoofd te praten. Ik vond dat je krampachtig omging met je seksualiteit. Geef jezelf niet aan iemand die het niet zal respecteren en alleen zou consumeren was mijn gedachte.

Ik denk dat je 19 was, ik ging hard richting 30. Nu samen de reis naar je huis, een half uur door het platteland over donkere binnenwegen. We spraken over de kunstenaar, je gevoelens voor hem en hoe hij met je omging. Over je twijfels en over je verlangens. Dat je bang was je te geven. De tijd vloog, we waren al snel bij je huis. Je wilde nog niet naar binnen want je wilde nog iets vertellen. In plaats van te stoppen reed ik daarom door. Aan een bosrand met uitzicht over een maanverlichte weide stopte ik de auto.

Je liet me beloven er niets mee te doen, het stil te houden. En toen kwam je verhaal. Over hoe een volwassene misbruik van je had gemaakt, zich opgedrongen had. De vader van een vriendin. Een leraar. Je wist niet of je misschien zelf ook schuldig was. Ik kon alleen maar meegeven dat je dat in ieder geval niet was. Ik heb je aangeraden er iets mee te doen maar dat kon je niet. Hij was getrouwd. Zijn huwelijk, zijn kinderen. Jouw twijfel.

10 jaar later spraken we elkaar weer. Je had een relatie achter de rug. Je was niet het enige slachtoffer en uiteindelijk heb je heb je toch je verhaal gedaan. Misschien te laat maar door jouw verhaal stonden de andere meiden ook sterker. Ik was trots op jou en schaamde mij voor mezelf. Ik had de belofte ook kunnen breken.