De zomer loopt op zijn eind, je inspiratie was op vakantie. Jij probeerde inspiratie terug naar huis te roepen maar inspiratie kon nog lang niet wegkomen uit dat voor onbepaalde tijd gehuurde huisje aan het water met uitzicht op bergtoppen met eeuwige sneeuw.

Inspiratie bedacht zich hoe jij jullie muze weggestuurd had en later zelfs verloochende.

Toch voelde Inspiratie in de eerste herfstregen de sporen van de aankomende winter. De bladeren die al naar gelang soort hun eerste verkleuringen lieten zien. Eigenlijk was die verkleuring met de droogte van de zomer al begonnen. Het harde felle lichtgroen had plaatsgemaakt voor donkergroene tinten. Nu de eerste sporen van rood en geel.

Inspiratie wist dat dit jouw tijd van het jaar was en begon langzaam weer te verlangen naar de dagen waarop jullie de beste interactie hadden. De momenten waarop dezelfde gedachten gelijktijdig werden uitgesproken. Toen wisselende stemmingen uiteindelijk altijd weer een weg vooruit brachten.

Dus inspiratie besloot naar je terug te komen, maar pakte daarvoor niet het vliegtuig maar besloot het wandelend te doen. Ik zag hem lopen, een rugzak op de rug en stevige schoenen aan. De eerste stappen waren weifelend maar nu zag ik hem stevig doorlopen. Het verlangen om samen met jou te scheppen brandend in zijn hart.

Het komt goed schatje. Hij is onderweg. Nog voor het vallen van de bladeren is hij terug.